هیچ بارانی نمی بارد مگر صفا دهد.
هیچ گلی جوانه نمی زند مگر هدیه شود.
هیچ خاطره ای زنده نمی ماند مگر شیرین باشد.
هیچ لبخندی نیست مگر شادی بیاورد.
وهیچ بهاری نمی اید مگر سال دیگری در پیش باشد.
پس بگذار باران شوق بر زندگی ات ببارد تا روحت را صفا دهد.
گل های عشق در دلت جوانه زنند تا انهارا به دیگران هدیه کنی .
خاطراتت قشنگ باشند تا همواره بیادشان بیاوری.
لبخند بر لبانت نقش بندد تا شادی را بیفشانی.
و بهار بیاید تا بدانی باز هم فر صت بودن هست

*نمی بخشمت به خاطر تمام خنده هایی که از صورتم گرفتی

به خاطر تمام غم هایی که به صورتم نشاندی

نمی بخشمت به خاطر دلی که برام شکستی

به خاطر احساسی که برام پرپر کردی

نمی بخشمت به خاطر زخمی که بر وجودم نشاندی

به خاطر نمکی که برزخمم نشاندی

و نمی بخشمت به خاطر عشقی که برقلبم حک کردی*   

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتم   

حیف من زاده ی امروزم 

خدایا جهنمت فرداست

پس چرا امروز می سوزم

گمشده ای در این دنیا

در این دنیایی که همه آدماش غیر از زشتی و بدی چیزی ندیدن چه دل خوشی میتونند داشته باشند

ای کاش خوبیها جای بدیهارو می گرفت

ای کاش آنقدر ،مردم از خوبی میگفتن تا بدی فراموش می شد

ای کاش انسانها واقعا میتونستند به هم اعتماد کنند و راز دلشونو به هم بگن

ای کاش آنقدر دل بزرگی داشتن که در محبت یکدیگر غرق می شدند

ولی چه سود؟ روی زمین تقریبا همه چیز دوروغین شده

همه چیز خریدنی شده

در اینجا که بهترین دوست من تنهایی است

باز هم اینرو از من میگیرند

خدایا تا کی باید ما انسانها به هم دوروغ بگیم؟

تا کی  پنهان کنیم ، چیزهایی که بهش احتیاج داریم

تا کی دوست داشتن یکدیگرو پنهان کنیم

 به امید روزی که هیچ انسانی در دل رازی نداشته باشد

زیر باران

زیر باران بیا قدم بزنیم

حرف نشنیده ای به هم بزنیم

نو بگوییم و نو بیندیشیم

عادت کهنه را به هم بزنیم

و زباران کمی بیاموزیم

که بباریم و حرف کم بزنیم

کم بباریم اگر، ولی همه جا

عالمی را به چهره نم بزنیم

چتر را تا کنیم و خیس شویم

لحظه ای پشت پا به غم بزنیم

سخن از عشق خود به خود زیباست

سخن عاشقانه ای به هم بزنیم

قلم زندگی به دست دل است

زندگی را بیا رقم بزنیم

"سالکم" قطره ها در انتظار تواند

زیر باران باید قدم بزنیم

اگه عشقم حقیره     اگه جسمم کویره    اگه همیشه تنهام      اگه خالیه دستام        برای تو عاشق ترین عاشق دنیام

پرده های زندگی

زندگی پرده های بی شمار دارد. من کدام صحنه را برای بازی و تماشا انتخاب می کنم؟ رنگ این پرده چیست؟ کسی می گرید و یا می رقصد؟ صبح که چشمانم را می گشایم به تماشای این پرده می نشینم و در قسمت ها ی مختلف آن نیز رنگی به نقشی می زنم تا شب سیاهیش را به آسمان بپاشد. گاه به اختیار می خندم و گاه بدون آن می گریم. گریه ام به سادگی خنده هایم است و البته نه به سطحی بودنشان. اشکم به اعماق دلم گره خورده است و خنده ام به سطح لبانم چسبیده که با نسیمی کنده می شود و بر لبان دوستانم می نشیند. می رود و به هر گونه ای بوسه ای می چسباند و عاقبت دست خالی بر دل من می نشیند. از سپیده زن خورشید، تبسمم را برای کوچه و خیابان می فرستم تا شاید پاسخی آید، شاید از دوستی. اما چه سود، که تنها لبخند تمسخر عده ای کوته اندیش نصیبم می شود که دمی مرا به ریشخند گرفته اند. که ایشان از پرده ی زندگی من بی خبرند و نمی دانند رنگ امروز آن چیست و شاید این لبخند تنها قسمت روشن صحنه باشد

آخه چه جور دلت اومد      تنهام بزاری و بری          آخه مگه حرفی زدم

زخم زبونی من زدم           آره همش بهانه بود           مسئله یار دیگه بود

دلت هوایی شده بود                          کار از کار گذشته بود

برو با یارت عزیزم          رها کن این تن منو            الهی صد ساله بشه

عشق قشنگت عزیزم          اما یه قول بهم بده            یارت و تنها نزاری

که مثل من اسیر بشه                            آواره از خونه بشه

من هم یه قول بهت میدم        یه روز فراموشت کنم          قلبمو سنگیش بکنم

عشقتو خاکستر کنم                اگه یه روز خاستی گلم              کسیو نفرینش کنی

         بگو مثل من بشه زجر جدایی بکشه

به یاد تو

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده

ببین رفیق مارو حالا چه بی رحم شده

آه از این فاصله،شیطون چه بی غم شده

ستاره شب های من ببین چه کمرنگ شده

هوات پر از مه شده،خسته از این دل شده

با رفتنت عزیزم شعرم چه بی رنگ شده

عاشق بی ادعا

من که از عشقت وفا می خواستم

در دلت یک ذره جا می خواستم

چون غریبی ساده و بی ادّعا

مثل تو یک آشنا می خواستم

آمدی اما به وقت رفتنت

ماندنت را از خدا می خواستم

من دعا کردم بمانی بیشتر

از تو هم من یک دعا می خواستم

من برای اشک هایم بعد تو

قدر یک دریاچه جا می خواستم

به چشمانت بياموز که هر کسي ارزش ديدن ندارد.......

  به دستانت بياموز که هر گلي ارزش چيدن ندارد.........

 به قلبت بياموز که هر بي سرو پايي در ان جايي ندارد....

  به دلت بياموزاگه روزي تنها ماندطلب عشق زهربي سرو پايي نکند ....
۲ . همیشه غمگین ترین و رنج آورترین لحظه ای زندگی آدم ،

 توسط کسی ساخته میشود که

 شیرین ترین و به یاد ماندنی ترین لحظه ها رو براش ساخته ... .

3.امروز که محتاج تو هستم ،

 جای تو خالیست ؛

 فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست ...

 در این خانه کسی نیست ....

4. ثانیه ها چه نامردن ....

 گفته بودن که بر میگردن ...

بر نگشتن .

 پس از رفتنشون بی جهت عقربه ها میگردن ....

دلم گرفته از آدم هایی که می گن دوست دارم اما معنی شو نمی دونن از آدم هایی که می خوان مال اونا باشی اما خودشون مال تو نیستن از اونایی که زیر بارون برات میمیرن وکنارت اشک میریزن ولی وقتی آفتاب می شه همه چیز یادشون میره خنده ها گریه هاتمام حرفای خوبو بدشون بعدم اونارو با یکی دیگه میبینی

پيداست هنوز شقايق نشدي

زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

شبی غمگین شبی بارانی و سرد

مرا در غربت فردا رها کرد ...

دلم در حسرت دیدار او ماند

مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

به من می گفت تنهای غریب است

ببین باغربتش با من چه ها کرد

تمام هستیم بود و ندانست

که در قلبم چه اشوبی به پاکرد

و او هرگز شکستم را نفهمید

اگر چه تا ته دنیا صدا کرد

اینه پرسید که چرا دیر کرده است؟ نکند که دل دیگری او را ا سیر کرده است

خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است تنها دقایقی چند تاخیر کرده است

گفتم امروز هوا سرد بوده است شاید موعد قرار تغیر کرده است

خندید به سادگیم اینه و گفت احساس پاک تو را زنجیر کرده است

گفتم از عشق من چنین سخن مگوی گفت خوابی سالها دیر کرده است

در اینه به خود نگاه میکنم آه عشق تو مرا عجب پیر کرده است

راست گفت اینه که منتظر نباش او برای همیشه دیر کرده است

چقدر سخته وقتی می دونی توی دنیای به این به بزرگی حتی یه نفر نیست که دوستت داشته باشه.

چقدر سخته وقتی که هر لحظه زیر آوار دلتنگیها تمام آرزوهات له می شن و هیچ کاری از دستت بر نمی آد

چقدر سخته وقتی عاشق می شی و نتونی عشقت رو ابراز بکنی

چقدر سخته وقتی  معشوق می دونه که دوستش داری ولی درکت نکنه 

چقدر سخته وقتی از ته دل عشق رو فریاد می زنی ولی پژواک صدات یه قهقهه جان سوزه

چقد سخته وفتی از شدت ناامیدی دلت رو ناخواسته به روی هر کسی باز می کنی تا که شاید روزنه امیدی پیدا کنی

چقدر سخته وقتی می فهمی که عمرت رو بیهوده پای کسی هدر دادی که حتی یه لحظه بهت وفادار نبوده

چقدر سخته وقتی می بینی تمام آزروهات رو ازت دزدیدن و بجاش یه عمر حسرت رو بهت هدیه دادن

چقد سخته وقتی می فهمی که تو این دنیا دیگه حتی یه نفر نیست که عاشق بمونه

چقدر سخته وقتی حس می کنی با وجود اینکه دیگه عاشق نیستی ولی درد سوزناک یه عشق قدیمی هنوز آزارت می ده

چقدر سخته وقتی حس می کنی ستاره آرزوهات جلو دستته ولی میلیونها سال نوری باهات فاصله داره ........

مگر من چه خواستم از تو که اینگونه پریشان شدی

بر آستان سکــــــــــــــــــــــــوتم پرناله و فغان شدی

مگر عاشقی و مهر ورزی آئین خــــــــــــــــدا نیست

که بهر هر نگاه بی شرم وهرزه ای روان شــــــــدی

پس چه شد آن عشق آتشین اولین روزهایــــــــــــت

که اکنون گلهای عشقت خشکیده و خزان شــــــــدی

ای یار پاک نبودی و هرگـــــــــــــز عاشــــق نبودی

به نیم نگاهی اسیرم کردی و از گــــــنه کاران شدی

برو از درگاهم راندمـــــت جای تو اینجا نـــــــــیست

قلب من جای عاشقـــــیست تو از فاســـــــــقان شدی

من چشم به خالقم دارم عشقـــــــــــــــــــم زنده است

برو که خدا هم تو رادوست ندارد و از مردگان شدی